Stumbling

Stumbling

Momenteel werk ik aan een nieuwe serie abstracte zelfportretten, genaamd Stumbling. Hierin ga ik verder met mijn onderzoek naar de tussen-ervaring en hoe ik deze teweeg kan brengen bij de toeschouwer. In mijn abstracte zelfportretten schilder ik de twijfel en zoektocht naar rust in mijn hoofd vanuit mijn obsessief perfectionisme en een onrust in tegenstrijdigheden. Echter, geloof ik niet in één waarheid (zoals de rust) en ervaar ik het moment ertussenin als subliem. Vanuit een procesmatig onderzoek werk ik naar dit verbindende en tegenstrijdige moment en daag ik de toeschouwer uit deze tussen-ervaring (zoals een haat-liefde gevoel) in alle lagen te ervaren.

En juist nu (in de Coronacrisis) komt de essentie van mijn werk extra naar voren: waarin de mensheid met gepaste afstand nog nooit zo verbonden is geweest. Ik voel de sterke noodzaak om de toeschouwer mee te nemen in die wisselwerking om zowel mijn perspectief als die van hen te verbreden. Van kleine variaties in patronen tot aan de toenemende polarisatie, vormt mijn werk een vertaling van de alledaagse gecontroleerde chaos. In de tussen-ervaring geldt het ongewisse moment als subliem, waarin diverse tegengestelde antwoorden naast elkaar kunnen bestaan en daarmee het zwart-witdenken voorbij gaan. In deze serie zoek ik onder andere de grenzen op tussen verschillende typen lijnen zoals recht tegenover golvend, maar ook in patroon vs. doorbreking, kleur vs. wit en schilderij vs. print. Daarnaast deel ik het volledige maakproces van de serie ‘Stumbling’ op sociale media.

Het eerste schilderij dat ik onlangs afrondde is zwart en wit met gebrande omber. Nu werk ik aan een kleinere groene versie en een nieuw type clash-painting met een overvloed aan kleuren.

Stumbling